Print

Maagzuurremmer

Logisch op te lossen met NATUURGENEESKUNDE

Last van zuurbranden? …….. Geen enkel probleem, zou je kunnen denken! Werden vroeger maagzuurremmers door de arts voorgeschreven, tegenwoordig zijn ze overal verkrijgbaar. Bij de drogist, in de supermarkt en zelfs bij benzinestations. Daardoor behoren ze inmiddels tot een van de meest verkochte geneesmiddelen. Niet in de laatste plaats omdat voedingsgewoonten van tegenwoordig aanleiding geven tot problemen met de spijsvertering. Dat maagzuurremmers vrij te koop zijn, zou gemakkelijk kunnen leiden tot de conclusie, dat ze dus ongevaarlijk zijn. Niets is minder waar! Het zijn en blijven altijd nog geneesmiddelen waarvan bekend is, dat deze niet alleen een werking hebben, maar ook bijwerkingen. Behalve de bijwerkingen, kan in dit geval ook de werking zelf, zoals zal blijken, schadelijk zijn.

Zuurbranden lijkt een volksziekte te zijn geworden. Naar schatting lijdt al één op de drie mensen eraan. Daarbij komen nog degenen die [nog] niet de karakteristieke klachten van zuurbranden hebben, maar wel lijden aan een reflux waarbij de maaginhoud via de slokdarm naar boven komt. Verschijnselen die daarop kunnen wijzen zijn vooral keelpijn, heesheid en chronisch hoesten. Maagzuurremmers worden ook vaak “preventief” voorgeschreven in verband met te verwachten bijwerkingen van andere geneesmiddelen. Ze maken soms ook deel uit van de samenstelling van een geneesmiddel waardoor men zelf niet eens weet, dat men zuurremmers krijgt. Zelfs baby’s en kleine kinderen krijgen wel eens maagzuurremmers te slikken. Inmiddels is er al met al sprake van een gigantische omzet.

De reclame doet graag geloven dat zuurbranden en daarmee verbonden klachten onschuldig zijn. De oplossing die daarvoor gegeven wordt is al even simpel. Doordat de aangeprezen middelen inderdaad vrijwel direct verlichting geven en de mensen er daardoor graag in gaan geloven, krijgt de commercie stevig voet aan de grond. Het zet mensen wel op het verkeerde been met alle gevolgen van dien op kortere en langere termijn. Eenzelfde nogal twijfelachtige informatie wordt verkregen via het internet.

Maagzuur is noodzakelijk

In ieder geval binnen de natuurgeneeskunde is er altijd al op gewezen, dat het onderdrukken van de maagzuurproductie helemaal niet zo onschuldig en onschadelijk is. Maagzuur heeft namelijk meerdere belangrijke functies zoals

  • het onschadelijk maken van micro-organismen die in de voeding voorkomen;
  • het splitsen van eiwitten uit de voeding ten behoeve van opname in het bloed;
  • de opname van vitamine B12 en ijzer en dus ook voor
  • de aanmaak van bloed en de vele andere functies van B12.

Verder raakt de gehele spijsvertering in de war zodra de maagzuurproductie wordt afgeremd. Niet alleen de maag maar ook de darmen zijn voor hun functie afhankelijk van het maagzuur. De maag zal daarenboven als tegenmaatregel steeds meer maagzuur producerende cellen gaan maken. Deze “woekering” van cellen schuift zodoende het probleem vooruit en lost het niet echt definitief op. Na kortere of langere tijd zal de maag het echter gaan opgeven; het eindstation is dan, weliswaar na jaren, niet zelden bijvoorbeeld maagkanker.

Gevolgen maagzuurremmers

Tweederde tot driekwart van de mensen krijgen maagzuurremmers voorgeschreven zonder een duidelijke indicatie en noodzaak. Gelet op de gevolgen die het gebruik kan hebben, is dat uiterst bedenkelijk. De toename van longontstekingen is één van de gevolgen. Verder komen door maagzuurremmers meer infecties voor aan maag en darmen. De verklaring daarvoor is, dat maagzuur een barrière vormt tegen bacteriën. Bacteriën worden namelijk niet alleen onschadelijk gemaakt of gedood; maagzuur beschermt ook de maag- en darmwand tegen infecties en zorgt dat bacteriën niet door de wanden heen kunnen dringen. Het aanvankelijke enthousiasme over mogelijkheden en nut van maagzuurremmers, maakt steeds meer plaats voor zorg over de bijwerkingen. De werking van een geneesmiddel wordt, zoals dat genoemd wordt, wetenschappelijk onderzocht en vastgesteld. Bijwerkingen moeten uit de praktijk blijken. Wetenschappelijk onderzoek is daarvoor kennelijk niet nodig. De empirie, de ervaring, is dan voldoende. “De mens als proefkonijn”. Merkwaardig, dat de “alternatieve” therapieën die grotendeels berusten op een empirisch wetenschappelijke basis, mogen worden afgedaan als niet wetenschappelijk. Dit terwijl de wetenschap zelf de empirie gebruikt in bovendien negatieve zin.

Oorspronkelijk waren maagzuurremmers gedacht voor de behandeling van maagzweren en zo gezien, was dat zinnig. Immers; maagzweren kunnen leiden tot vrij ernstige complicaties zoals een maagbloeding of maagperforatie waardoor de maaginhoud in de vrije buikholte kan komen met als mogelijk gevolg een buikvliesontsteking. Al vrij snel evenwel, ging men ze op grote schaal preventief voorschrijven bij zuurbranden, reflux, gastritis [ontsteking van het maagslijmvlies] en ook ter voorkoming van soortgelijke klachten. Overigens zonder dat er enig risico is voor een maagzweer.

Klachten als zuurbranden kunnen vervelend zijn, echt gevaarlijk zijn ze op zich niet. Branden achter het borstbeen, wil niet zeggen dat er in de slokdarm ook afwijkingen zijn. Deze komen minder vaak voor dan men ons wil doen geloven. Zuurbranden en reflux leiden ook hoogst zelden tot bijvoorbeeld slokdarmkanker. Zuurremmers geven daartegen ook geen enkele bescherming. Bijna altijd zal het middel maagzuurremmer, dus erger blijken te zijn dan de kwaal.

Op lange termijn zijn er wel een aantal risico’s:

  1. Een tekort aan voedingsstoffen kan ontstaan, zoals van vitamine B12 bij oudere mensen. In zeldzame gevallen creëert het ook ernstige magnesiumtekorten.
  2. Ook de opname van calcium kan verminderen, wat de botten kan doen verzwakken. Hoewel studies niet eensluidend zijn, wordt nu wel een ‘vermoeden van’ risico op botbreuken op de bijsluiter gezet.
  3. De onderdrukking van maagzuur heeft effect op de samenstelling van de darmflora. De pH in de darmen verandert, wat het risico op darminfecties verhoogt. Diarree is dan ook de meest voorkomende bijwerking van maagzuurremmers.
  4. Langdurig gebruik verhoogt risico op darmpoliepen en maagontstekingen. Dat laatste is op zijn beurt een risicofactor voor maagkanker.

Logisch?

Hoewel bij het ouder worden in de regel alle functies afnemen en dus ook de productie van maagzuur, krijgen vooral mensen op latere leeftijd maagzuurremmers. Zonder voorafgaand onderzoek en al dan niet op grond van klachten, worden ze voorgeschreven of men neemt ze zelf op basis van twijfelachtige, commerciële informatie.

Door de zuurproductie verder af te remmen ontstaat een vertraagde maagfunctie waardoor het voedsel langer in de maag blijft. Duurt dit oponthoud te lang, dan protesteert de maag en zal het voedsel omhoog werken [reflux]. De geringere hoeveelheid maagzuur heeft inmiddels wel de spijsbrij in zijn geheel zuur gemaakt en die komt dan omhoog. Dit heeft dan de schijn van zuurbranden en wordt als zodanig, verkeerd aangepakt.

Een ander aspect is het feit, dat de cellen in de maag die maagzuur produceren op hetzelfde moment basen aan het bloed afgeven. Dus; geen zuren, geen basen! Wanneer men bedenkt dat in de maag een zure vertering en vanaf de maag en dus in 12-vingerige en dunne darm de spijsvertering basisch [alkalisch] moet zijn, dan is niet moeilijk te begrijpen, dat gevolgen als hiervoor beschreven, niet kunnen uitblijven. Misselijkheid, buikpijn en diarree zijn de veel voorkomende symptomen. Een volgend probleem is de totale verzuring van het lichaam die zich manifesteert door spier- en gewrichtspijnen tot en met osteoporose [botontkalking]. De totale verzuring ontstaat door gebrek aan basen, die zuren, die voortdurend in het lichaam ontstaan bijvoorbeeld door voeding, activiteit, stress enzovoort, moeten neutraliseren. Deze verzuring wordt in vaktermen aangeduid met latente acidose.

Deze kennis is in de medische wereld alom bekend en het is onbegrijpelijk dat daar weinig tot niets mee wordt gedaan. De beperkte wetenschap en techniek schijnen het gewonnen te hebben van het gezond verstand.

Logische oplossing:  NATUURGENEESKUNDE

Zuurbranden en reflux kunnen verschillende oorzaken hebben. De maag kan inderdaad te zuur zijn, maar, zo hebben we gezien, de maag kan ook te traag zijn, hetgeen overigens meestal het geval is. In beide gevallen echter kan gebruik worden gemaakt van meer basische voeding en voedingssupplementen . Dat zowel voor te veel maagzuur en voor een tekort eraan, dezelfde middelen in aanmerking komen, berust op het gegeven dat in het eerste geval het maagzuur gebonden, geneutraliseerd wordt. Bij een tekort stimuleren de basen de maag zo nodig meer maagzuur te gaan aanmaken. Wanneer er een spijsbrij is, dan zal ook die in de maag geneutraliseerd worden wanneer die te zuur zou zijn. Maar zoals altijd, is voorkomen beter dan genezen en ook dan bewijzen basische voeding en voedingssupplementen heel goede diensten. Het geheim is dat van de natuurlijke geneeswijzen die streven naar een optimale regulatie van functies door het lichaam zelf. Omdat hiervoor gebleken is, dat problemen met de maag verstrekkende gevolgen kunnen hebben, raadpleegt men het liefst een deskundige.

Nog niet aan de orde kwam het probleem van de sluiting van de overgang van de slokdarm naar de maag. De reflux die dan kan optreden doet zich regelmatig voor vooral bij bukken en ’s nachts in bed. Naast de hiervoor bedoelde basische hulpmiddelen, kunnen verschillende maatregelen helpen deze vervelende klacht te voorkomen. De schadelijke zuurremmers zijn dan overbodig.

Maatregelen

Op geregelde tijden eten en in afstanden van tenminste 4 uur een maaltijd nemen;

  • Niet te koud en niet te heet eten en drinken en vooral niet te sterk gekruid of prikkelend;
  • Het gebruik van koffie, alcohol, frisdranken, vruchtensappen, fast food enzovoort beperken;
  • Niet kort voor en na een lichamelijke inspanning eten;
  • Niet eten wanneer men opgewonden of boos is en bij en na ruzies;
  • Tenminste drie uren voor het naar bed gaan niet meer eten. Voor het slapen gaan kunnen nog basische supplementen worden ingenomen;
  • Zo nodig kan het hoofdeinde van het bed wat hoger gezet worden zodat de maaginhoud niet terugvloeit in de slokdarm;
  • Buk niet nadat men net gegeten heeft en niet met het bovenlichaam maar door de knieën;
  • Overgewicht tenslotte moet worden vermeden.

 

 

Bronnen:
Sheen E, Triadafilopoulos G. Adverse effects of long-term proton pump inhibitor therapy. Dig Dis Sci (2011) 56:931-950, Dhr. B Kloosterman, Boek: De darm denkt mee, Klaus Dietrich Lunow, Boek: Het body & mind mysterie, Andreas, Boek: Groot handboek geneeskrachtige planten, Geert Verhelst